Καλάβρυτα.Το ρολόι δείχνει 2.34μμ

Κείμενα επιμέλεια ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Τότε ξεκίνησαν όλα και μετέβαλαν τα Καλάβρυτα σε πόλη φάντασμα. Μια  πόλη  δυστυχισμένη, εγκαταλελειμμένη, που πρέπει όμως να ενταφιάσει τους δικούς της. Πρέπει να κουβαλήσει με τα χέρια χώμα και πέτρες  να θάψει τους νεκρούς της και να χορέψει τον πυρρίχιο  πάνω τους για να τους σκεπάσει καλά και να τους προφυλάξει από τα όρνια και τα σκυλιά.

 

Μια πόλη που στην Εκκλησία της η δεξιά πλευρά θα είναι άδεια από άνδρες και  η αριστερή γεμάτη μόνο μαυροφορεμένες , δυστυχισμένες γυναίκες και πικραμένες μάνες. Αυτές οι μάνες έχουν  ένα σισύφειο άθλο να φέρουν σε πέρας να μεγαλώσουν μόνες τα παιδιά τους  και να τα διαπαιδαγωγήσουν σωστά. Να τα μάθουν έννοιες μεγάλες-ελευθερία, δημοκρατία, σεβασμός στο άτομο.

 

Δεν θα επιχειρήσω να ανασυνθέσω την πραγματική ιστορία. Θέλω να αναλογισθούμε ότι ο πόλεμος επιβάλλει στους ανθρώπους τη λογική της ωμής βίας και της ολοκληρωτικής επικράτησης με όλα τα μέσα, όπως μας έχουν διδάξει τόσο ο Θουκυδίδης από την αρχαιότητα  όσο και ο Κλαούζεβιτς τον 18ο αιώνα.

 

Η ίδια η φύση του πολέμου επιβάλλει πάντα ένα δίλημμα, ο καθένας από τους εμπόλεμους θα ηττηθεί ή θα κλιμακώσει αδίστακτα και αποτελεσματικότερα από τον αντίπαλό του μεθόδους  με τις οποίες θα παραβιάσει οπωσδήποτε διεθνείς συνθήκες και αρκετούς ανθρωπιστικούς και ηθικούς κανόνες.

 

Η αγριότητα του πολέμου εισφέρει μια εύληπτη οπτική του πολέμου <την απώλεια προσφιλών προσώπων>  από όλους τους εμπλεκόμενους.

Η θυσία τους  αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο της ναζιστικής θηριωδίας, και της  ελευθερίας, της ειρήνης  και του αγώνα για την  προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 

Κείμενα επιμέλεια ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Καλάβρυτα.Το ρολόι δείχνει 2.34μμ

Το ρολόι της πυρπολημένης εκκλησίας βρίσκεται μέχρι και σήμερα στα Καλάβρυτα για να θυμίζει τις ώρες της ναζιστικής θηριωδίας

«Άρχισε και έβρεχε. Πέσαμε κάτω και εγώ σχεδόν έπεσα από τους τελευταίους. Μαζί και δύο αδερφοί που είχα. Ήταν πιο κει. Οι Γερμανοί βάζαν τις ριπές και κάθε ριπή έκανε 10 δευτερόλεπτα αλλά εμένα μου φαινόταν σαν να πέρναγαν δέκα χρόνια. Μας έβαλαν τρεις ριπές, σε τρεις τοποθεσίες κυκλικά. Σταμάταγε το ένα, άρχιζε το άλλο. Μετά έρχονταν κοντά μας και μας πυροβολούσαν. Μπαμ, μπαμ, τον ένα, τον άλλο. Εγώ δεν είχα πάθει τίποτα. Μετά ήρθαν και κοντά μας. Ένας 30αρης με κοιτάει και μου λέει “Αργύρη ήρθε η σειρά μας”. Κάτι μου ψιθύρισε αλλά δεν κατάλαβα τι είπε.

Ο Γερμανός ήρθε να μου δώσει την χαριστική βολή αλλά είχα το χέρι στο κούτελο μου. Με πυροβόλησε και με πήρε ξυστά στο φρύδι και στο χέρι και αιμορράγησα. Έκανα ότι είμαι νεκρός. Μετά από δύο τρία λεπτά ήρθε ένας άλλος, με έπιασε από το σβέρκο και με κάρφωσε στο κεφάλι. Είχα μεγάλη πληγή και πόνεσα πολύ, άρχισα και κουνιόμουν. Με σημάδευε και άλλος. Λέω δεν κάνω τον ψόφιο; Έπεσα κάτω και δεν ξανακουνήθηκα».

Αργύρης Φερλερής επιζών εκτελεστικού αποσπάσματος

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here